100 Views0
hipoglikemia reaktywna

Hipoglikemia reaktywna rozpoznawana jest, gdy stężenie glukozy we krwi spada poniżej 70 mg/dl w ciągu 2-5 godzin po posiłku. Charakterystyczne jest przy tym zwiększone wydzielanie insuliny, które występuje niejako w opóźnieniu w stosunku do najwyższego stężenia glukozy poposiłkowej. Towarzyszą jej zwykle objawy kliniczne takie jak  uczucie osłabienia, drżenie rąk, bladość, niepokój, kołatanie serca, nadpotliwość, senność, rozdrażneinie a w skrajnych przypadkach nawet omdlenie. Hipoglikemia reaktywna często może nie dawać na początku żadnych niepokojących objawów. Ponieważ jej występowanie jest ściśle związane z insuliną oraz ilością i jakością węglowodanów w diecie do głównego postępowania terapeutycznego zalicza się odpowiednia dieta.

Do tej pory nie ustalono powodów występowania takiej reakcji organizmu na spożyte węglowodany. Patogeneza jest w dalszym ciągu przedmiotem badań, a najczęściej wymienia się współistnienie takich czynników jak nadmiar wydzielanej insuliny oraz defekt odpowiedzi glukagonu lub innych hormonów, których zadaniem jest przeciwdziałanie hipoglikemii.

W jaki sposób diagnozuje się hipoglikemię reaktywną? Jak już wcześniej wspomniano – często jej początki mogą przebiegać bez tak wyraźnych sygnałów jak osłabienie, nagła senność czy drżenie ciała. Pierwsze sygnały, które powinny skłonić nas do badań ( test OGTT) to np. uczucie rozdrażnienia, nagła ochota na słodycze i zawroty głowy w przypadku przedłużającej się przerwy między posiłkami. Jeśli pominięcie posiłku powoduje u nas nerwowość, trudności w koncentracji można podejrzewać, że poziom glukozy we krwi jest już na alarmowo niskim poziomie. Należy podkreślić, że występowanie powyższych objawów nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem hipoglikemii reaktywnej i musi zostać poparte badaniami laboratoryjnymi. Nieleczona hipoglikemia reaktywna prowadzi do wystąpienia insulinooporności i cukrzycy typu 2.

Obecnie nie ma oficjalnych zaleceń dotyczących postępowania dietetycznego w hipoglikemii reaktywnej. Na podstawie badań naukowych można stwierdzić, że odpowiednia dieta może utrzymać odpowiedni poziom glukozy we krwi i przeciwdziałać jej nadmiernym spadkom. Ponieważ najczęściej objawy hipoglikemii występują po obfitym posiłku z dużą ilością węglowodanów ( szczególnie prostych, łatwo i szybko wchłanialnych) najlepsza będzie dieta z niskim indeksem oraz niskim ładunkiem glikemicznym. Ten drugi parametr, może być nawet ważniejszy, gdyż lepiej odzwierciedla wpływ konkretnej porcji produktu spożywczego na glikemię.

Dieta powinna być skomponowana z produktów o niskim ŁG ( ˂10 ) i niskim IG ( ˂ 55 ). Dobowy ładunek glikemiczny wszystkich spożytych w ciągu dnia produktów po zsumowaniu nie powinien przekraczać 80-100 g. Bardzo korzystnie na glikemię poposiłkową oddziałuje błonnik pokarmowy. Jego ilość w diecie powinna być na poziomie około 25-50 g. Każdy posiłek powinien zawierać odpowiednie ilości białka, który również pomaga u pacjentów z hipoglikemią dłużej utrzymać prawidłową glikemię poposiłkową. Co do ilości posiłków w ciągu dnia jest to kwestia mocno indywidualna i należy ją dostosować do swojego stylu życia, samopoczucia, chorób współistniejących itd.

 

Polub i obserwuj:
error